پس از رایزنی های مفصل انجام شده در تعطیلات نوروز که طی آن تقریبا همه سران فتنه یکدیگر را دیده و با هم گفت وگو کرده اند، اکنون به نظر می رسد سلسله تحرکات جدیدی در حال آغاز شدن است که می توان آن را مقدمه چینی برای موج دوم فتنه خواند.  میان کارشناسان امنیتی و همینطور در بین سران فتنه این اتفاق نظر وجود دارد که چهارشنبه آخر سال ۱۳۸۸ نقطه پایان موج اول بود. با وجود اینکه موسوی و کروبی هر دو برای حضور خیابانی در آن روز فراخوان داده و ضد انقلاب هم تدارک وسیعی کرده بود، عملا چهارشنبه آخر سال ۱۳۸۸ حتی از سال های قبل هم خلوت تر بود. آن اتفاق، سران فتنه را به این نتیجه رسانده است که باید هرچه سریع تر خود را از فضای امنیتی خارج کرده و هزینه امنیتی همراهی با خود را پایین بیاورند. تصور اصلاح طلبان این است که تنها در صورتی که فضا به اندازه کافی از حالت امنیتی خارج شده باشد قادر به حضور در انتخابات شوراها خواهند بود. واضح است که بدون تعدیل دیدگاه ها و مواضع چنین چیزی امکانپذیر نیست، منتها می خواهند این کار را به نحوی انجام دهند که تلقی کوتاه آمدن پیش نیاید.  به این منظور استراتژی های زیر تدوین شده است: 

۱- تمرکز روی نقد دولت و اجتماعی و اقتصادی کردن انتقادها و همزمان فاصله گرفتن از بحث تقلب. میرحسین موسوی در دیدار روز ۱۹ فروردین خود با نمایندگان فراکسیون سازمان مجاهدین در مجلس ششم یک آدرس برای این مسیر داده است. موسوی می گوید: "حقیقت این است که اگر حاکمیت می توانست یک کارآمدی نسبی در اداره امور داشته باشد با هر تخلف انتخاباتی تمکین می کردم و مسائل و مشکلات کشور به سمت حل شدن می رفت". در واقع تعبیر صحیح تر این است که اصلاح طلبان نوعی استراتژی بازگشت به ساختار که جبران کننده رویه ساختار شکنانه سال گذشته آنها باشد در پیش گرفته اند. یکی از دستور کارهای ثابت در این باره این است که باید قانون اساسی را احیا کرد و موسوی هم تصمیم دارد از این پس مکررا روی این موضوع تاکید کند.عدم صدور بیانیه از پیش تعیین شده درخواست رفراندوم در روز ۱۲ فروردین ۱۳۸۹ اقدامی در این راستا بود.  

۲- تمرکز روی گرفتن امتیاز از نظام با استفاده از نهادهای داخل نظام. در این مورد مجلس و مجمع تشخیص مصلحت نهادهایی است که اصلاح طلبن تصور می کنند با همکاری آنها می توانند امتیازهایی از نظام بگیرند تا فتنه از بحران نتیجه ای که اکنون گرفتار آن است رها شود. طرح انتخاباتی مجمع تشخیص فعلا مهم ترین امید جریان فتنه در گفت وگوهای درونی است. 

۳- حرکت به سمت طبقه محروم. اکنون تصور اصلاح طلبان این است که باید طبقه محروم را هم در کنار طبقه متوسط وارد میدان کنند. استراتژِی که طرف غربی اخیرا به جریان داخلی فتنه توصیه کرده این است: انتقاد اقتصادی بکنید نتیجه سیاسی بگیرید. به این منظور نوعی تمرکز روی جامعه کارگری به عنوان موتور محرک طبقه محروم وجود دارد. اخیرا هم تحرکات کم رمقی در برخی محافل کارگری انجام شده است. با این وجود، سران فتنه امید چندانی به این پروژه ندارند چرا که عقیده دارند راهی برای سیاسی کردن نارضایتی های کارگری وجود ندارد.  ۲۲ خرداد ۱۳۸۹ نخستین ایستگاهی است که کارآمدی این استراتژی ها تست خواهد شد.

منبع : وبلاگ حنيف