» 1 ـ رياست طلبی در آينه كلام وحی
    خدای تعالی می فرمايد :

    كه به بيان بعضی از علماء ، آيه به صراحت ما را از دنيا پرستی و رياست طلبی بر حذر می دارد .

» 2 ـ رياست طلبی در كلام معصومين (عليهم السلام)
    َبطور كلی هر آنچه از دنيا و مظاهر آن كه انسان به آن ، به عنوان هدف بنگرد ، در روايات اهل بيت عليهم السلام نكوهش شده است .
    حضرت امير المؤمنين علی (عليه السلام) می فرمايند :

    و حضرت امام صادق (عليه السلام) به نقل از پيامبر اكرم (صلی الله عليه و آله و سلم ) می فرمايند :

   و باز می فرمايند :

» 3 ـ انواع رياست
    رياست انواع مختلفی دارد :
    1 ـ رياست سفارش شده و پسنديده
    2 ـ رياست نكوهيده و ناپسند
    اما رياست ممدوح و پسنديده : رياستی است كه خداوند ، برای هدايت و ارشاد خلق و ياری رساندن و دفع ظلم از آنها به خواص بندگانش (انبياء و اوصياء) عنايت می كند و با توجه به اينكه اين گروه از انسانها معصومند و از ناحيه خداوند متعال مويد به تأ ييدات ملكوتی هستند نسبت به خطا و اشتباه از مصونيت خاصی برخوردار هستند ؛ لذا آنها رياست را جز برای رضای خدا نمی خواهند و فقط و فقط هدف آنها رضای معبود و انجام رسالت الهی است ، همانگونه كه حضرت يوسف (عليه السلام) به عزيز مصر فرمود :

   و أما رياست ساير مردم ، ممكن است حق باشـد و ممكن است باطل باشـد كه اين خود بستگی به نيت و انگيزه آنها از تصدی رياست و همچنين ميزان توانايی آنها دارد ؛ لذا ما می بينيم در روايات معصومين عليهم السلام از تصدی خيلی از مناصب ـ به خاطر وجود احتمال لغزش و ... ـ نهی شده است .
    بنا بر اين اگر كسی برای رضای خدا و به دستور امام معصوم عليه السلام بر منصبی تكيه زند و در خود هم توانايی ايفای آن مسئوليت را ببيند اين رياست رياست ممدوح است و مورد رضای پروردگار عالميان است .
    و چنانچه بر عكس اين باشـد يعنی شـخص به قصد غلبه بر مردم و كسب مال حرام و زياده خواهی و يا حتی عدم شايستگی و ... اقدام به تصدی رياست و منصبی نمايد ، نكوهيده و مذموم است و بدترين نوع رياست اين است كه شخص نسبت به دست آوردن منصبی كه اصلا شايسته او نيست و از طرف خداوند در انحصار عده ای قرار گرفته است (مثل امامت) اقدام نمايد و در مقابل امام معصوم عليه السلام قد علم نمايد كه در حد شرك است .

» 4 ـ منشأ رياست طلبی
    معمولا منشـأ تمام خوی و خصلتهای زشـت ، غفلت از بُعد معنوی انسان و تمايل و اشـتغال او به دنيا و مظاهر آن است . خداوند در راه رسيدن به كمال يك راه بيشتر در فرا روی انسان نگذاشته است و آن هم عبارت است از مسير عبوديت و بندگی و انجام وظيفه الهی ؛ چنانچه انسان به هر علتی از اين صراط مستقيمی كه برای رشـد و تعالی بشر در نظر گرفته شده است ، منحرف شود در حقيقت در گرداب فسادی گرفتار آمده است كه اگر خدای نكرده در صدد معالجه آن بر نيايد ، به هلاكت ابدی او خواهد انجاميد .
    مثلا اگر انسان فراموش كند كه :
    1 ـ مخلوق و بنده خداوند عالميان است ؛
    2 ـ تنها حاكم و رئيس عالم هستی ، ذات اقدس ربوبی است ؛
    3 ـ او به هر كس بخواهد صلاح ببيند رياست و حكومت عطا می كند و از هر كس هم بخواهد رياست و حكومت را می ستاند .

    و می توان از حب دنيا ، به عنوان سرچشمه تمام بديها ياد نمود ؛ چرا كه اگر انسان به دنيا ، گرايش ‍ تام و تمام پيدا نمود ، اين خود باعث دوری از خداوند و آخرت می شود ؛ چرا كه حضرت امير المؤمنين علی عليه السلام می فرمايد :

    از همينجا هم می توان فهميد سِرّ نكوهش دنيا در نگاه و منظر اهل بيت (عليهم السلام) چيست .

    » 5 ـ سرانجام رياست طلبی ، هلاكت است
    امام صادق عليه السّلام می فرمايند :

    در جای ديگر می فرمايند :

    هر چه انسان از ملك و ملكوت و كمالات نفسانی دور شود و متقابلا هر چه به دنيا و مظاهر دنيوی ، نزديكتر شود ، بيشتر تمايل به سلطنت و رياست پيدا می كند و در نتيجه اشتياقش روز افزون و آتش عشـقش افروخته تر می گردد. مثلا شخص رياست طلب ، اگر منصب و مقامی را در زير پرچم اقتدار درآورد ، متوجه مقام ديگری می گردد و برای به دست آوردن مقصد خود حاضر است با تمام نواميس الهيّه و شرايع حقّه مخالفت و دشمنی كند ، و برای رسيدن به يك رياست جزئی ، حاضر است فوج فوج انبياء و اولياء و صلحاء و علماء باللّه را قتل و غارت كند و حتی اگر تمام كره زمين را در تحت سلطنت درآورد باز ميل رياست طلبی او ارضاء نمی شود و در صدد پرواز و به تصرف در آوردن كرات ديگر بر می آيد و در مسير ارضاء اين ميل و غريزه از هيچ اقدامی فرو گذار نمی كند چرا كه حُبُّ الشَّیءِ يَعْمی وَيَصِمُّ عشق به هر چيز انسان را كر و كور می كند تا جايی كه چه بسا خود و ديگران را به هلاكت می اندازد . نمونه آن در جهان غرب كنونی به وضوح به چشم می خورد كه ما می بينيم سياستمداران كاخ سفيد برای سيطره بر اين كره خاكی و پيش بردن اهداف خويش از هيچ اقدامی كوتاهی نمی كنند .

» نمونه ای از تاريخ
    نمونه بزرگ آن ـ كه تاريخ با همه عظمتش آن را از ياد نخواهد برد ـ ماجرای كربلای امام حسين (عليه السلام) در سال 61 هجری است . اگر ما به اكثر جنايات جانكاهی كه از آن حيوانهای خبيث انسان نما سر زد نگاه واقع بينانه و مو شكافانه داسته باشيم به راحتی در می يابيم كه كار آنها ريشه در دنيا طلبی و رياست طلبی داشته است .
    فرمانده سپاه شـوم كوفه ، عمر بن سعد است كه به گواه و شهادت اكثر مورخين ـ او كه شـخصی مسلمان و نماز خوان بود ـ از ابتدا حاضر به قبول اين جنايت هولناك نبود عبيد الله بن زياد (لعنة الله عليه) به او در قبال اين امر خطير ، وعده حكومت ری را داد ؛ اينجا بود كه شيطان ـ به كمك غريزه رياست طلبی كه در وجود او بود ـ دست به كار شد و فعاليت گسترده ای را در راستای گمراه نمودن ابن سعد آغاز نمود ؛ ابن سعد برای فكر كردن از عبيد الله مدت خواست تا بالاخره پس از فكر كردنهای بسيار به اين نتيجه رسيد كه :
    از طرفی كشتن فرزند جگر گوشه پيغمبر و امام مسلمين گناه بسيار عظيمی است كه حتما انسان را به هلاكت ابدی می اندازد
    و البته از طرفی هم اين ملعون خبيث وعده حكومت ری را در قبال قتل حسين به من داده است .
    اينجا شـيطان وارد معركه شـد و اركان ايمان او را متزلزل نمود :
    مكافاتی كه در قبال قتل فرزند پيغمبر بناست گريبانگير من شود مربوط به آخرت و نسيه است اما حكومت ری نقد است و در همين دنيا به زودی به آن خواهم رسيد ؛ در نتيجه ، با رفتن به كربلا و انجام اين مأموريت عظيم خطرناك ، حكومت ری (نقد) را به دست آورده و سپس به درگاه خداوند متعال كه غفار است توبه نموده و بهشت (نسيه) را هم به دست خواهم آورد و غافل از اينكه هر كس در كربلا باشد و امامش را ياری ندهد و فقط نظاره گر باشد ، جهنمی خواهد بود ؛ اما كسی كه با امامش بجنگد ، سرنوشتش معلوم است . به كربلا رفت و برای هميشـه خيانت بزرگی را به بشريت نمود ، و عالمی را از فيض وجودی آن گوهر پاك نبوی برای هميشه تاريخ محروم نمود و به آرزويش كه رياست بر شهر ری بود ، هم نرسيد .
    خدايا لحظه لحظه بر عذاب او و ياران ملعونش بيفزا و سلام خالصانه ما را به حضرت سيد الشهدا و ياران با وفايش واصل فرما . آمين